tribouil

tribouil

nom, masculin, /tʁibuj/

Témoignages historiques

Frise des témoins : Littré 1873 (1 sens)

Littré (1873)

s. m.

  1. Ancien terme populaire. Agitation, trouble, embarras.

    Comités, clubs, faisant un tribouil effroyable — Chateaubriand (1768-1848)

Étymologie : Nom verbal de tribouiller ; provenç. tribol ; espagn. tribulo ; ital. tribolo.

Historique : XIIIe s. L'evesques me fit escommunier ; dont il ot [il y eut], à un parlement qui fu à Paris, grant tribouil de moy et de l'evesque XVe s. Hellas ! fait-elle, tant Dieu me veult grant mal, quant il me mist en tel triboil

Émile Littré, Dictionnaire de la langue française — domaine public. Numérisation XMLittré, François Gannaz (CC BY-SA 3.0).

Grammaire et formes (1)
  • tribouil — singulier — /tʁibuj/

Source de l'entrée : Morphalou 3.1, licence LGPL-LR — entrée tribouil#93782.

Entrée morphologique (v0.1). Données JSON : lemme.