dévêtir

dévêtir

verbe, /devetiʁ/ ou /dɛvɛtiʁ/

Témoignages historiques

Frise des témoins : Littré 1873 (2 sens)

Littré (1873)

v. a.

  1. Ôter un vêtement.

    Étant parti de la ville homme de paix, il arriva grand capitaine à l'armée et dévêtit sa robe longue pour gagner d'abord une bataille — Guez de Balzac (1597-1654)

  2. Se dévêtir, v. réfl. Se dégarnir d'habits. Il est dangereux de se dévêtir trop tôt. Fig. Terme de jurisprudence. Se dessaisir. Se dévêtir d'un héritage.

    On se dévêtait des sentiments de l'un pour se revêtir des sentiments de l'autre — Pascal (1623-1662)

Étymologie : Dé.... préfixe, et vêtir ; provenç. devestir, desvestir ; ital. divestire.

Historique : XIIIe s. Le peliçon vesti einsi, Et puis après le devesti Por la qeue qui ert deseure La dame d'iluec se leva, Devesti soi, si se lava, Et rist assez de l'avanture L'apostoiles [le pape] meïsmes canta la messe entr'aus [eux] ; Quant il fu desvietu, s'issirent des postaus XVe s. Et se devestirent là ces six bourgeois tous nus en leurs braies et leurs chemises [au siége de Calais] XVIe s. Jusques à ce qu'estans devestus de nostre chair corruptible, nous soyons transfigurez en la gloire Nostre ame se glorifie.... de renger les choses qu'elle estime dignes de son accointance, à desvestir et despou…

Émile Littré, Dictionnaire de la langue française — domaine public. Numérisation XMLittré, François Gannaz (CC BY-SA 3.0).

Grammaire et formes (53)
  • dévêtirions — conditionnel présent 1ʳᵉ pers. pluriel — /devetiʁjɔ̃/ ou /dɛvɛtiʁjɔ̃/
  • dévêtirais — conditionnel présent 1ʳᵉ pers. singulier — /devetiʁɛ/ ou /dɛvɛtiʁɛ/
  • dévêtiriez — conditionnel présent 2ᵉ pers. pluriel — /devetiʁje/ ou /dɛvɛtiʁje/
  • dévêtirais — conditionnel présent 2ᵉ pers. singulier — /devetiʁɛ/ ou /dɛvɛtiʁɛ/
  • dévêtiraient — conditionnel présent 3ᵉ pers. pluriel — /devetiʁɛ/ ou /dɛvɛtiʁɛ/
  • dévêtirait — conditionnel présent 3ᵉ pers. singulier — /devetiʁɛ/ ou /dɛvɛtiʁɛ/
  • dévêtons — impératif présent 1ʳᵉ pers. pluriel — /devɛtɔ̃/ ou /dɛvɛtɔ̃/
  • dévêtez — impératif présent 2ᵉ pers. pluriel — /devete/ ou /dɛvɛte/
  • dévêts — impératif présent 2ᵉ pers. singulier — /devɛ/ ou /dɛvɛ/
  • dévêtirons — indicatif futur 1ʳᵉ pers. pluriel — /devetiʁɔ̃/ ou /dɛvɛtiʁɔ̃/
  • dévêtirai — indicatif futur 1ʳᵉ pers. singulier — /devetiʁe/ ou /dɛvɛtiʁe/
  • dévêtirez — indicatif futur 2ᵉ pers. pluriel — /devetiʁe/ ou /dɛvɛtiʁe/
  • dévêtiras — indicatif futur 2ᵉ pers. singulier — /devetiʁa/ ou /dɛvɛtiʁa/
  • dévêtiront — indicatif futur 3ᵉ pers. pluriel — /devetiʁɔ̃/ ou /dɛvɛtiʁɔ̃/
  • dévêtira — indicatif futur 3ᵉ pers. singulier — /devetiʁa/ ou /dɛvɛtiʁa/
  • dévêtions — indicatif imparfait 1ʳᵉ pers. pluriel — /devɛtjɔ̃/ ou /dɛvɛtjɔ̃/
  • dévêtais — indicatif imparfait 1ʳᵉ pers. singulier — /devɛtɛ/ ou /dɛvɛtɛ/
  • dévêtiez — indicatif imparfait 2ᵉ pers. pluriel — /devetje/ ou /dɛvɛtje/
  • dévêtais — indicatif imparfait 2ᵉ pers. singulier — /devɛtɛ/ ou /dɛvɛtɛ/
  • dévêtaient — indicatif imparfait 3ᵉ pers. pluriel — /devɛtɛ/ ou /dɛvɛtɛ/
  • dévêtait — indicatif imparfait 3ᵉ pers. singulier — /devɛtɛ/ ou /dɛvɛtɛ/
  • dévêtîmes — indicatif passé 1ʳᵉ pers. pluriel — /devɛtimə/ ou /dɛvɛtimə/
  • dévêtis — indicatif passé 1ʳᵉ pers. singulier — /deveti/ ou /dɛvɛti/
  • dévêtîtes — indicatif passé 2ᵉ pers. pluriel — /devɛtitə/ ou /dɛvɛtitə/
  • dévêtis — indicatif passé 2ᵉ pers. singulier — /deveti/ ou /dɛvɛti/
  • dévêtirent — indicatif passé 3ᵉ pers. pluriel — /devɛtiʁə/ ou /dɛvɛtiʁə/
  • dévêtit — indicatif passé 3ᵉ pers. singulier — /deveti/ ou /dɛvɛti/
  • dévêtons — indicatif présent 1ʳᵉ pers. pluriel — /devɛtɔ̃/ ou /dɛvɛtɔ̃/
  • dévêts — indicatif présent 1ʳᵉ pers. singulier — /devɛ/ ou /dɛvɛ/
  • dévêtez — indicatif présent 2ᵉ pers. pluriel — /devete/ ou /dɛvɛte/
  • dévêtis — indicatif présent 2ᵉ pers. singulier
  • dévêts — indicatif présent 2ᵉ pers. singulier — /devɛ/ ou /dɛvɛ/
  • dévêtent — indicatif présent 3ᵉ pers. pluriel — /devɛtə/ ou /dɛvɛtə/
  • dévêt — indicatif présent 3ᵉ pers. singulier — /devɛ/ ou /dɛvɛ/
  • dévêtit — indicatif présent 3ᵉ pers. singulier
  • dévêtir — infinitif — /devetiʁ/ ou /dɛvɛtiʁ/
  • dévêtues — participe passé pluriel féminin — /devety/ ou /dɛvɛty/
  • dévêtus — participe passé pluriel masculin — /devety/ ou /dɛvɛty/
  • dévêtue — participe passé singulier féminin — /devety/ ou /dɛvɛty/
  • dévêtu — participe passé singulier masculin — /devety/ ou /dɛvɛty/
  • dévêtant — participe présent — /devɛtɑ̃/ ou /dɛvɛtɑ̃/
  • dévêtissions — subjonctif imparfait 1ʳᵉ pers. pluriel — /devetisjɔ̃/ ou /dɛvɛtisjɔ̃/
  • dévêtisse — subjonctif imparfait 1ʳᵉ pers. singulier — /devetisə/ ou /dɛvɛtisə/
  • dévêtissiez — subjonctif imparfait 2ᵉ pers. pluriel — /devetisje/ ou /dɛvɛtisje/
  • dévêtisses — subjonctif imparfait 2ᵉ pers. singulier — /devetisə/ ou /dɛvɛtisə/
  • dévêtissent — subjonctif imparfait 3ᵉ pers. pluriel — /devɛtisə/ ou /dɛvɛtisə/
  • dévêtît — subjonctif imparfait 3ᵉ pers. singulier — /devɛti/ ou /dɛvɛti/
  • dévêtions — subjonctif présent 1ʳᵉ pers. pluriel — /devɛtjɔ̃/ ou /dɛvɛtjɔ̃/
  • dévête — subjonctif présent 1ʳᵉ pers. singulier — /devɛtə/ ou /dɛvɛtə/
  • dévêtiez — subjonctif présent 2ᵉ pers. pluriel — /devetje/ ou /dɛvɛtje/
  • dévêtes — subjonctif présent 2ᵉ pers. singulier — /devɛtə/ ou /dɛvɛtə/
  • dévêtent — subjonctif présent 3ᵉ pers. pluriel — /devɛtə/ ou /dɛvɛtə/
  • dévête — subjonctif présent 3ᵉ pers. singulier — /devɛtə/ ou /dɛvɛtə/

Source de l'entrée : Morphalou 3.1, licence LGPL-LR — entrée dévêtir#24186.

Entrée morphologique (v0.1). Données JSON : lemme.