déconforter
verbe, /dɛkɔ̃fɔʁte/ ou /dekɔ̃fɔʁte/
Témoignages historiques
Frise des témoins : Littré 1873 (2 sens)
Littré (1873)
v. a.
Ôter le confort, le courage, abattre, affliger.
Se déconforter, v. réfl. Se désoler, perdre courage.
Les autres [Égyptiens] assis autour de lui [Psamménite] pleuraient, se déconfortaient — Paul-Louis Courier (1772-1825)
Étymologie : Déconfort ; provenç. desconfortar, descofortar ; ital. disconfortare.
Historique : XIIe s. En long delai [ils] m'ont si desconforté XIIIe s. Trop est destrois qui est deconforté De celle en qui il a tout son cuer mis Et cil de la vile en furent moult durement desconforté Lors pristrent conseil entr'eus et distrent qu'il avoient moult grant peor de ceus de Constantinoble, qu'il ne se desconfortassent trop S'est moult fox qui s'en desconforte Il est mestiers que lor femes qui demeurent esbahies et desconfortées, soient gardées que force ne leur soit fete XVe s. Si est aumone et gloire à Dieu et au monde de adresser et reconforter les deconfortés et deconseillés.... Bien dolent…
Émile Littré, Dictionnaire de la langue française — domaine public. Numérisation XMLittré, François Gannaz (CC BY-SA 3.0).
Grammaire et formes (51)
- déconforterions — conditionnel présent 1ʳᵉ pers. pluriel — /dekɔ̃fɔʁtəʁjɔ̃/ ou /dɛkɔ̃fɔʁtəʁjɔ̃/
- déconforterais — conditionnel présent 1ʳᵉ pers. singulier — /dekɔ̃fɔʁtəʁɛ/ ou /dɛkɔ̃fɔʁtəʁɛ/
- déconforteriez — conditionnel présent 2ᵉ pers. pluriel — /dekɔ̃fɔʁtəʁje/ ou /dɛkɔ̃fɔʁtəʁje/
- déconforterais — conditionnel présent 2ᵉ pers. singulier — /dekɔ̃fɔʁtəʁɛ/ ou /dɛkɔ̃fɔʁtəʁɛ/
- déconforteraient — conditionnel présent 3ᵉ pers. pluriel — /dekɔ̃fɔʁtəʁɛ/ ou /dɛkɔ̃fɔʁtəʁɛ/
- déconforterait — conditionnel présent 3ᵉ pers. singulier — /dekɔ̃fɔʁtəʁɛ/ ou /dɛkɔ̃fɔʁtəʁɛ/
- déconfortons — impératif présent 1ʳᵉ pers. pluriel — /dekɔ̃fɔʁtɔ̃/ ou /dɛkɔ̃fɔʁtɔ̃/
- déconfortez — impératif présent 2ᵉ pers. pluriel — /dekɔ̃fɔʁte/ ou /dɛkɔ̃fɔʁte/
- déconforte — impératif présent 2ᵉ pers. singulier — /dekɔ̃fɔʁtə/ ou /dɛkɔ̃fɔʁtə/
- déconforterons — indicatif futur 1ʳᵉ pers. pluriel — /dekɔ̃fɔʁtəʁɔ̃/ ou /dɛkɔ̃fɔʁtəʁɔ̃/
- déconforterai — indicatif futur 1ʳᵉ pers. singulier — /dekɔ̃fɔʁtəʁe/ ou /dɛkɔ̃fɔʁtəʁe/
- déconforterez — indicatif futur 2ᵉ pers. pluriel — /dekɔ̃fɔʁtəʁe/ ou /dɛkɔ̃fɔʁtəʁe/
- déconforteras — indicatif futur 2ᵉ pers. singulier — /dekɔ̃fɔʁtəʁa/ ou /dɛkɔ̃fɔʁtəʁa/
- déconforteront — indicatif futur 3ᵉ pers. pluriel — /dekɔ̃fɔʁtəʁɔ̃/ ou /dɛkɔ̃fɔʁtəʁɔ̃/
- déconfortera — indicatif futur 3ᵉ pers. singulier — /dekɔ̃fɔʁtəʁa/ ou /dɛkɔ̃fɔʁtəʁa/
- déconfortions — indicatif imparfait 1ʳᵉ pers. pluriel — /dekɔ̃fɔʁtjɔ̃/
- déconfortais — indicatif imparfait 1ʳᵉ pers. singulier — /dekɔ̃fɔʁtɛ/ ou /dɛkɔ̃fɔʁtɛ/
- déconfortiez — indicatif imparfait 2ᵉ pers. pluriel — /dekɔ̃fɔʁtje/ ou /dɛkɔ̃fɔʁtje/
- déconfortais — indicatif imparfait 2ᵉ pers. singulier — /dekɔ̃fɔʁtɛ/ ou /dɛkɔ̃fɔʁtɛ/
- déconfortaient — indicatif imparfait 3ᵉ pers. pluriel — /dekɔ̃fɔʁtɛ/ ou /dɛkɔ̃fɔʁtɛ/
- déconfortait — indicatif imparfait 3ᵉ pers. singulier — /dekɔ̃fɔʁtɛ/ ou /dɛkɔ̃fɔʁtɛ/
- déconfortâmes — indicatif passé 1ʳᵉ pers. pluriel — /dekɔ̃fɔʁtamə/ ou /dɛkɔ̃fɔʁtamə/
- déconfortai — indicatif passé 1ʳᵉ pers. singulier — /dekɔ̃fɔʁte/ ou /dɛkɔ̃fɔʁte/
- déconfortâtes — indicatif passé 2ᵉ pers. pluriel — /dekɔ̃fɔʁtatə/ ou /dɛkɔ̃fɔʁtatə/
- déconfortas — indicatif passé 2ᵉ pers. singulier — /dekɔ̃fɔʁta/ ou /dɛkɔ̃fɔʁta/
- déconfortèrent — indicatif passé 3ᵉ pers. pluriel — /dekɔ̃fɔʁtɛʁə/ ou /dɛkɔ̃fɔʁtɛʁə/
- déconforta — indicatif passé 3ᵉ pers. singulier — /dekɔ̃fɔʁta/ ou /dɛkɔ̃fɔʁta/
- déconfortons — indicatif présent 1ʳᵉ pers. pluriel — /dekɔ̃fɔʁtɔ̃/ ou /dɛkɔ̃fɔʁtɔ̃/
- déconforte — indicatif présent 1ʳᵉ pers. singulier — /dekɔ̃fɔʁtə/ ou /dɛkɔ̃fɔʁtə/
- déconfortez — indicatif présent 2ᵉ pers. pluriel — /dekɔ̃fɔʁte/ ou /dɛkɔ̃fɔʁte/
- déconfortes — indicatif présent 2ᵉ pers. singulier — /dekɔ̃fɔʁtə/ ou /dɛkɔ̃fɔʁtə/
- déconfortent — indicatif présent 3ᵉ pers. pluriel — /dekɔ̃fɔʁtə/
- déconforte — indicatif présent 3ᵉ pers. singulier — /dekɔ̃fɔʁtə/ ou /dɛkɔ̃fɔʁtə/
- déconforter — infinitif — /dekɔ̃fɔʁte/ ou /dɛkɔ̃fɔʁte/
- déconfortées — participe passé pluriel féminin — /dekɔ̃fɔʁte/ ou /dɛkɔ̃fɔʁte/
- déconfortés — participe passé pluriel masculin — /dekɔ̃fɔʁte/ ou /dɛkɔ̃fɔʁte/
- déconfortée — participe passé singulier féminin — /dekɔ̃fɔʁte/ ou /dɛkɔ̃fɔʁte/
- déconforté — participe passé singulier masculin — /dekɔ̃fɔʁte/ ou /dɛkɔ̃fɔʁte/
- déconfortant — participe présent — /dekɔ̃fɔʁtɑ̃/ ou /dɛkɔ̃fɔʁtɑ̃/
- déconfortassions — subjonctif imparfait 1ʳᵉ pers. pluriel — /dekɔ̃fɔʁtasjɔ̃/ ou /dɛkɔ̃fɔʁtasjɔ̃/
- déconfortasse — subjonctif imparfait 1ʳᵉ pers. singulier — /dekɔ̃fɔʁtasə/ ou /dɛkɔ̃fɔʁtasə/
- déconfortassiez — subjonctif imparfait 2ᵉ pers. pluriel — /dekɔ̃fɔʁtasje/ ou /dɛkɔ̃fɔʁtasje/
- déconfortasses — subjonctif imparfait 2ᵉ pers. singulier — /dekɔ̃fɔʁtasə/ ou /dɛkɔ̃fɔʁtasə/
- déconfortassent — subjonctif imparfait 3ᵉ pers. pluriel — /dekɔ̃fɔʁtasə/
- déconfortât — subjonctif imparfait 3ᵉ pers. singulier — /dekɔ̃fɔʁta/ ou /dɛkɔ̃fɔʁta/
- déconfortions — subjonctif présent 1ʳᵉ pers. pluriel — /dekɔ̃fɔʁtjɔ̃/
- déconforte — subjonctif présent 1ʳᵉ pers. singulier — /dekɔ̃fɔʁtə/ ou /dɛkɔ̃fɔʁtə/
- déconfortiez — subjonctif présent 2ᵉ pers. pluriel — /dekɔ̃fɔʁtje/ ou /dɛkɔ̃fɔʁtje/
- déconfortes — subjonctif présent 2ᵉ pers. singulier — /dekɔ̃fɔʁtə/ ou /dɛkɔ̃fɔʁtə/
- déconfortent — subjonctif présent 3ᵉ pers. pluriel — /dekɔ̃fɔʁtə/
- déconforte — subjonctif présent 3ᵉ pers. singulier — /dekɔ̃fɔʁtə/ ou /dɛkɔ̃fɔʁtə/
Source de l'entrée : Morphalou 3.1, licence LGPL-LR — entrée déconforter#22417.