craqueter
verbe, /kʁakəte/
Témoignages historiques
Frise des témoins : Littré 1873 (3 sens) — Académie 1935 (2 sens)
Littré (1873)
v. n.
Produire un craquement fréquemment répété ; produire un petit craquement. Le sel craquète dans le feu.
Il se dit aussi du cri de certains oiseaux. On entend craqueter les cigognes.
Fig. et familièrement, mais dans un sens qui n'est plus en usage.
Quand on l'avait [la princesse d'Harcourt] bien fait craqueter [demander grâce], Mme la duchesse de Bourgogne se laissait toucher — Saint-Simon (1675-1755)
Étymologie : Craquer.
Historique : XVIe s. ....de là s'entend le bruit Des gemissans sous le fouet esclattant, Et des gros fers tirez en cracquetant Quand j'oy les Muses cacqueter, Enflant leurs mots d'un vain langage, Il me semble ouyr cracqueter Un perroquet dedans sa cage Il faisoit craqueter un fouet aussi bien que charretier de France Elle se donnoit dans le bras des coups de poinçon, qui luy faisoient craqueter la peau et la saignoient bien en bon escient Comme ce poil craquette, Ce disoit-elle, et brule tout en soy, Ainsi Francus puisse brusler de moi L'advertissant s'il ne sent point quelque os craqueter ; car si les os…
Émile Littré, Dictionnaire de la langue française — domaine public. Numérisation XMLittré, François Gannaz (CC BY-SA 3.0).
Académie française, 8e édition (1935)
v. intr.
Craquer souvent et avec petit bruit Le sel craquette quand on le jette dans le feu.
Il signifie aussi Pousser le cri particulier à son espèce, en parlant de la Cigogne, de la grue.
Dictionnaire de l'Académie française, huitième édition (1932-1935) — domaine public. Numérisation ATILF/Chicago, conversion communautaire.
Grammaire et formes (71)
- craquèterions — conditionnel présent 1ʳᵉ pers. pluriel — /kʁakɛtəʁjɔ̃/
- craquetterions — conditionnel présent 1ʳᵉ pers. pluriel — /kʁakɛtəʁjɔ̃/
- craquetterais — conditionnel présent 1ʳᵉ pers. singulier — /kʁakɛtəʁɛ/
- craquèteriez — conditionnel présent 2ᵉ pers. pluriel — /kʁakɛtəʁje/
- craquetteriez — conditionnel présent 2ᵉ pers. pluriel — /kʁakɛtəʁje/
- craquèterais — conditionnel présent 2ᵉ pers. singulier — /kʁakɛtəʁɛ/
- craquetterais — conditionnel présent 2ᵉ pers. singulier — /kʁakɛtəʁɛ/
- craquèteraient — conditionnel présent 3ᵉ pers. pluriel — /kʁakɛtəʁɛ/
- craquetteraient — conditionnel présent 3ᵉ pers. pluriel — /kʁakɛtəʁɛ/
- craquèterait — conditionnel présent 3ᵉ pers. singulier — /kʁakɛtəʁɛ/
- craquetterait — conditionnel présent 3ᵉ pers. singulier — /kʁakɛtəʁɛ/
- craquetons — impératif présent 1ʳᵉ pers. pluriel — /kʁakətɔ̃/
- craquetez — impératif présent 2ᵉ pers. pluriel — /kʁakəte/
- craquète — impératif présent 2ᵉ pers. singulier — /kʁakɛtə/
- craquette — impératif présent 2ᵉ pers. singulier — /kʁakɛtə/
- craquèterons — indicatif futur 1ʳᵉ pers. pluriel — /kʁakɛtəʁɔ̃/
- craquetterons — indicatif futur 1ʳᵉ pers. pluriel — /kʁakɛtəʁɔ̃/
- craquèterai — indicatif futur 1ʳᵉ pers. singulier — /kʁakɛtəʁe/
- craquetterai — indicatif futur 1ʳᵉ pers. singulier — /kʁakɛtəʁe/
- craquèterez — indicatif futur 2ᵉ pers. pluriel — /kʁakɛtəʁe/
- craquetterez — indicatif futur 2ᵉ pers. pluriel — /kʁakɛtəʁe/
- craquèteras — indicatif futur 2ᵉ pers. singulier — /kʁakɛtəʁa/
- craquetteras — indicatif futur 2ᵉ pers. singulier — /kʁakɛtəʁa/
- craquèteront — indicatif futur 3ᵉ pers. pluriel — /kʁakɛtəʁɔ̃/
- craquetteront — indicatif futur 3ᵉ pers. pluriel — /kʁakɛtəʁɔ̃/
- craquètera — indicatif futur 3ᵉ pers. singulier — /kʁakɛtəʁa/
- craquettera — indicatif futur 3ᵉ pers. singulier — /kʁakɛtəʁa/
- craquetions — indicatif imparfait 1ʳᵉ pers. pluriel — /kʁakətjɔ̃/
- craquetais — indicatif imparfait 1ʳᵉ pers. singulier — /kʁakətɛ/
- craquetiez — indicatif imparfait 2ᵉ pers. pluriel — /kʁakətje/
- craquetais — indicatif imparfait 2ᵉ pers. singulier — /kʁakətɛ/
- craquetaient — indicatif imparfait 3ᵉ pers. pluriel — /kʁakətɛ/
- craquetait — indicatif imparfait 3ᵉ pers. singulier — /kʁakətɛ/
- craquetâmes — indicatif passé 1ʳᵉ pers. pluriel — /kʁakətamə/
- craquetai — indicatif passé 1ʳᵉ pers. singulier — /kʁakəte/
- craquetâtes — indicatif passé 2ᵉ pers. pluriel — /kʁakətatə/
- craquetas — indicatif passé 2ᵉ pers. singulier — /kʁakəta/
- craquetèrent — indicatif passé 3ᵉ pers. pluriel — /kʁakətɛʁə/
- craqueta — indicatif passé 3ᵉ pers. singulier — /kʁakəta/
- craquetons — indicatif présent 1ʳᵉ pers. pluriel — /kʁakətɔ̃/
- craquète — indicatif présent 1ʳᵉ pers. singulier — /kʁakɛtə/
- craquette — indicatif présent 1ʳᵉ pers. singulier — /kʁakɛtə/
- craquetez — indicatif présent 2ᵉ pers. pluriel — /kʁakəte/
- craquètes — indicatif présent 2ᵉ pers. singulier — /kʁakɛtə/
- craquettes — indicatif présent 2ᵉ pers. singulier — /kʁakɛtə/
- craquètent — indicatif présent 3ᵉ pers. pluriel — /kʁakɛtə/
- craquettent — indicatif présent 3ᵉ pers. pluriel — /kʁakɛtə/
- craquète — indicatif présent 3ᵉ pers. singulier — /kʁakɛtə/
- craquette — indicatif présent 3ᵉ pers. singulier — /kʁakɛtə/
- craqueter — infinitif — /kʁakəte/
- craquetées — participe passé pluriel féminin — /kʁakəte/
- craquetés — participe passé pluriel masculin — /kʁakəte/
- craquetée — participe passé singulier féminin — /kʁakəte/
- craqueté — participe passé singulier masculin — /kʁakəte/
- craquetant — participe présent — /kʁakətɑ̃/
- craquetassions — subjonctif imparfait 1ʳᵉ pers. pluriel — /kʁakətasjɔ̃/
- craquetasse — subjonctif imparfait 1ʳᵉ pers. singulier — /kʁakətasə/
- craquetassiez — subjonctif imparfait 2ᵉ pers. pluriel — /kʁakətasje/
- craquetasses — subjonctif imparfait 2ᵉ pers. singulier — /kʁakətasə/
- craquetassent — subjonctif imparfait 3ᵉ pers. pluriel — /kʁakətasə/
- craquetât — subjonctif imparfait 3ᵉ pers. singulier — /kʁakəta/
- craquetions — subjonctif présent 1ʳᵉ pers. pluriel — /kʁakətjɔ̃/
- craquète — subjonctif présent 1ʳᵉ pers. singulier — /kʁakɛtə/
- craquette — subjonctif présent 1ʳᵉ pers. singulier — /kʁakɛtə/
- craquetiez — subjonctif présent 2ᵉ pers. pluriel — /kʁakətje/
- craquètes — subjonctif présent 2ᵉ pers. singulier — /kʁakɛtə/
- craquettes — subjonctif présent 2ᵉ pers. singulier — /kʁakɛtə/
- craquètent — subjonctif présent 3ᵉ pers. pluriel — /kʁakɛtə/
- craquettent — subjonctif présent 3ᵉ pers. pluriel — /kʁakɛtə/
- craquète — subjonctif présent 3ᵉ pers. singulier — /kʁakɛtə/
- craquette — subjonctif présent 3ᵉ pers. singulier — /kʁakɛtə/
Source de l'entrée : Morphalou 3.1, licence LGPL-LR — entrée craqueter#18977.