convoiter
verbe, /kɔ̃vwate/
Témoignages historiques
Frise des témoins : Littré 1873 (2 sens) — Académie 1935 (1 sens)
Littré (1873)
v. a.
Désirer avidement. Il ne faut point convoiter le bien d'autrui. Absolument.
Voilà comment j'appris à convoiter en silence, à me cacher, à dissimuler, à mentir, à dérober enfin — Jean-Jacques Rousseau (1712-1778)
En particulier, désirer une femme. Absolument. Qui tout convoite tout perd.
Vous épousez ma fille, et convoitez ma femme — Molière (1622-1673)
La chair convoite contre l'esprit — Bossuet (1627-1704)
Étymologie : Wallon, cowèter ; provenç. cobeitar, cubitar ; catal. eopdiciar ; espagn. codiciar ; portug. cubicar ; ital. cubitare ; mot formé du bas-latin cupiditia (voy. CONVOITISE).
Historique : XIIe s. Mais li vilains dit plainement : Que qui tot coveite tot pert Naboth de Jezrael out une vigne veisine e mult près del paleis lu rei Achab ; e li reis la cuveitad XIIIe s. Car fors à estre as chans [champs] mout durement [elle] convoite Cascuns estoit convoitans et desirans de conquerre ses anemis Qui tout convoite tout piert Quant li quens Ferrans l'oï ensi parler, si le creut come fols que il fu, et convoita la terre, et quida trop grant cose de soi Voir dist li livres et savoir : Qui tot covoite trestot pert Sachiés que nul à droit n'i va, Ne n'a pas entencion droite, Qui sans plus d…
Émile Littré, Dictionnaire de la langue française — domaine public. Numérisation XMLittré, François Gannaz (CC BY-SA 3.0).
Académie française, 8e édition (1935)
v. tr.
Désirer avec convoitise. Convoiter ardemment. Convoiter les richesses. Convoiter le bien d’autrui.
Dictionnaire de l'Académie française, huitième édition (1932-1935) — domaine public. Numérisation ATILF/Chicago, conversion communautaire.
Grammaire et formes (51)
- convoiterions — conditionnel présent 1ʳᵉ pers. pluriel — /kɔ̃vwatəʁjɔ̃/
- convoiterais — conditionnel présent 1ʳᵉ pers. singulier — /kɔ̃vwatəʁɛ/
- convoiteriez — conditionnel présent 2ᵉ pers. pluriel — /kɔ̃vwatəʁje/
- convoiterais — conditionnel présent 2ᵉ pers. singulier — /kɔ̃vwatəʁɛ/
- convoiteraient — conditionnel présent 3ᵉ pers. pluriel — /kɔ̃vwatəʁɛ/
- convoiterait — conditionnel présent 3ᵉ pers. singulier — /kɔ̃vwatəʁɛ/
- convoitons — impératif présent 1ʳᵉ pers. pluriel — /kɔ̃vwatɔ̃/
- convoitez — impératif présent 2ᵉ pers. pluriel — /kɔ̃vwate/
- convoite — impératif présent 2ᵉ pers. singulier — /kɔ̃vwatə/
- convoiterons — indicatif futur 1ʳᵉ pers. pluriel — /kɔ̃vwatəʁɔ̃/
- convoiterai — indicatif futur 1ʳᵉ pers. singulier — /kɔ̃vwatəʁe/
- convoiterez — indicatif futur 2ᵉ pers. pluriel — /kɔ̃vwatəʁe/
- convoiteras — indicatif futur 2ᵉ pers. singulier — /kɔ̃vwatəʁa/
- convoiteront — indicatif futur 3ᵉ pers. pluriel — /kɔ̃vwatəʁɔ̃/
- convoitera — indicatif futur 3ᵉ pers. singulier — /kɔ̃vwatəʁa/
- convoitions — indicatif imparfait 1ʳᵉ pers. pluriel — /kɔ̃vwatjɔ̃/
- convoitais — indicatif imparfait 1ʳᵉ pers. singulier — /kɔ̃vwatɛ/
- convoitiez — indicatif imparfait 2ᵉ pers. pluriel — /kɔ̃vwatje/
- convoitais — indicatif imparfait 2ᵉ pers. singulier — /kɔ̃vwatɛ/
- convoitaient — indicatif imparfait 3ᵉ pers. pluriel — /kɔ̃vwatɛ/
- convoitait — indicatif imparfait 3ᵉ pers. singulier — /kɔ̃vwatɛ/
- convoitâmes — indicatif passé 1ʳᵉ pers. pluriel — /kɔ̃vwatamə/
- convoitai — indicatif passé 1ʳᵉ pers. singulier — /kɔ̃vwate/
- convoitâtes — indicatif passé 2ᵉ pers. pluriel — /kɔ̃vwatatə/
- convoitas — indicatif passé 2ᵉ pers. singulier — /kɔ̃vwata/
- convoitèrent — indicatif passé 3ᵉ pers. pluriel — /kɔ̃vwatɛʁə/
- convoita — indicatif passé 3ᵉ pers. singulier — /kɔ̃vwata/
- convoitons — indicatif présent 1ʳᵉ pers. pluriel — /kɔ̃vwatɔ̃/
- convoite — indicatif présent 1ʳᵉ pers. singulier — /kɔ̃vwatə/
- convoitez — indicatif présent 2ᵉ pers. pluriel — /kɔ̃vwate/
- convoites — indicatif présent 2ᵉ pers. singulier — /kɔ̃vwatə/
- convoitent — indicatif présent 3ᵉ pers. pluriel — /kɔ̃vwatə/
- convoite — indicatif présent 3ᵉ pers. singulier — /kɔ̃vwatə/
- convoiter — infinitif — /kɔ̃vwate/
- convoitées — participe passé pluriel féminin — /kɔ̃vwate/
- convoités — participe passé pluriel masculin — /kɔ̃vwate/
- convoitée — participe passé singulier féminin — /kɔ̃vwate/
- convoité — participe passé singulier masculin — /kɔ̃vwate/
- convoitant — participe présent — /kɔ̃vwatɑ̃/
- convoitassions — subjonctif imparfait 1ʳᵉ pers. pluriel — /kɔ̃vwatasjɔ̃/
- convoitasse — subjonctif imparfait 1ʳᵉ pers. singulier — /kɔ̃vwatasə/
- convoitassiez — subjonctif imparfait 2ᵉ pers. pluriel — /kɔ̃vwatasje/
- convoitasses — subjonctif imparfait 2ᵉ pers. singulier — /kɔ̃vwatasə/
- convoitassent — subjonctif imparfait 3ᵉ pers. pluriel — /kɔ̃vwatasə/
- convoitât — subjonctif imparfait 3ᵉ pers. singulier — /kɔ̃vwata/
- convoitions — subjonctif présent 1ʳᵉ pers. pluriel — /kɔ̃vwatjɔ̃/
- convoite — subjonctif présent 1ʳᵉ pers. singulier — /kɔ̃vwatə/
- convoitiez — subjonctif présent 2ᵉ pers. pluriel — /kɔ̃vwatje/
- convoites — subjonctif présent 2ᵉ pers. singulier — /kɔ̃vwatə/
- convoitent — subjonctif présent 3ᵉ pers. pluriel — /kɔ̃vwatə/
- convoite — subjonctif présent 3ᵉ pers. singulier — /kɔ̃vwatə/
Source de l'entrée : Morphalou 3.1, licence LGPL-LR — entrée convoiter#18000.