conjoindre

conjoindre

verbe, /kɔ̃ʒwɛ̃dʁə/

Témoignages historiques

Frise des témoins : Littré 1873 (3 sens) — Académie 1935 (1 sens)

Littré (1873)

v. a.

  1. Joindre avec.

    Il avait fondu les filets de glace qui les conjoignaient — Descartes (1596-1650)

    Votre pensée qui ne peut conjoindre les idées qui se contrarient — Descartes (1596-1650)

  2. Unir par le mariage. Il ne faut pas que l'homme sépare ce que Dieu a conjoint.

  3. Se conjoindre, v. réfl. Être conjoint. Des choses qui se conjoignent.

Étymologie : Provenç. conjunger, conjongner, conjoingner ; ital. congiungere ; du latin conjungere, de cum, et jungere (voy. JOINDRE).

Historique : XIIe s. Seiom conjoint et enterin Trestoz nos vivans [pendant toute notre vie] mais senz fin Et mestiers fut ke ele andous ces choses conjoinsist ensemble XIIIe s. Puisque si nous entreveïsmes Por quoi nos cuers conjoins eümes, Que bien nous entrecogneümes Il s'est clamés de lui de deus choses ensemble, lesquelles ne peuvent ne ne deivent estre conjointes ne vouées ensemble XIVe s. Il se conjoinsit à eux par affinités de mariages XVe s. Deux cueurs en ung vouloir conjoings XVIe s. La conjonction par laquelle il nous conjoinct à soy en nous recevant au sein de l'Eglise, est comme un mariage spi…

Émile Littré, Dictionnaire de la langue française — domaine public. Numérisation XMLittré, François Gannaz (CC BY-SA 3.0).

Académie française, 8e édition (1935)

v. tr.

  1. Joindre ensemble en mariage. Il ne faut pas que l’homme sépare ce que Dieu a conjoint.

Dictionnaire de l'Académie française, huitième édition (1932-1935) — domaine public. Numérisation ATILF/Chicago, conversion communautaire.

Grammaire et formes (51)
  • conjoindrions — conditionnel présent 1ʳᵉ pers. pluriel — /kɔ̃ʒwɛ̃dʁijɔ̃/
  • conjoindrais — conditionnel présent 1ʳᵉ pers. singulier — /kɔ̃ʒwɛ̃dʁɛ/
  • conjoindriez — conditionnel présent 2ᵉ pers. pluriel — /kɔ̃ʒwɛ̃dʁije/
  • conjoindrais — conditionnel présent 2ᵉ pers. singulier — /kɔ̃ʒwɛ̃dʁɛ/
  • conjoindraient — conditionnel présent 3ᵉ pers. pluriel — /kɔ̃ʒwɛ̃dʁɛ/
  • conjoindrait — conditionnel présent 3ᵉ pers. singulier — /kɔ̃ʒwɛ̃dʁɛ/
  • conjoignons — impératif présent 1ʳᵉ pers. pluriel — /kɔ̃ʒwaɲɔ̃/
  • conjoignez — impératif présent 2ᵉ pers. pluriel — /kɔ̃ʒwaɲe/
  • conjoins — impératif présent 2ᵉ pers. singulier — /kɔ̃ʒwɛ̃/
  • conjoindrons — indicatif futur 1ʳᵉ pers. pluriel — /kɔ̃ʒwɛ̃dʁɔ̃/
  • conjoindrai — indicatif futur 1ʳᵉ pers. singulier — /kɔ̃ʒwɛ̃dʁe/
  • conjoindrez — indicatif futur 2ᵉ pers. pluriel — /kɔ̃ʒwɛ̃dʁe/
  • conjoindras — indicatif futur 2ᵉ pers. singulier — /kɔ̃ʒwɛ̃dʁa/
  • conjoindront — indicatif futur 3ᵉ pers. pluriel — /kɔ̃ʒwɛ̃dʁɔ̃/
  • conjoindra — indicatif futur 3ᵉ pers. singulier — /kɔ̃ʒwɛ̃dʁa/
  • conjoignions — indicatif imparfait 1ʳᵉ pers. pluriel — /kɔ̃ʒwaɲɔ̃/
  • conjoignais — indicatif imparfait 1ʳᵉ pers. singulier — /kɔ̃ʒwaɲɛ/
  • conjoigniez — indicatif imparfait 2ᵉ pers. pluriel — /kɔ̃ʒwaɲe/
  • conjoignais — indicatif imparfait 2ᵉ pers. singulier — /kɔ̃ʒwaɲɛ/
  • conjoignaient — indicatif imparfait 3ᵉ pers. pluriel — /kɔ̃ʒwaɲɛ/
  • conjoignait — indicatif imparfait 3ᵉ pers. singulier — /kɔ̃ʒwaɲɛ/
  • conjoignîmes — indicatif passé 1ʳᵉ pers. pluriel — /kɔ̃ʒwaɲimə/
  • conjoignis — indicatif passé 1ʳᵉ pers. singulier — /kɔ̃ʒwaɲi/
  • conjoignîtes — indicatif passé 2ᵉ pers. pluriel — /kɔ̃ʒwaɲitə/
  • conjoignis — indicatif passé 2ᵉ pers. singulier — /kɔ̃ʒwaɲi/
  • conjoignirent — indicatif passé 3ᵉ pers. pluriel — /kɔ̃ʒwaɲiʁə/
  • conjoignit — indicatif passé 3ᵉ pers. singulier — /kɔ̃ʒwaɲi/
  • conjoignons — indicatif présent 1ʳᵉ pers. pluriel — /kɔ̃ʒwaɲɔ̃/
  • conjoins — indicatif présent 1ʳᵉ pers. singulier — /kɔ̃ʒwɛ̃/
  • conjoignez — indicatif présent 2ᵉ pers. pluriel — /kɔ̃ʒwaɲe/
  • conjoins — indicatif présent 2ᵉ pers. singulier — /kɔ̃ʒwɛ̃/
  • conjoignent — indicatif présent 3ᵉ pers. pluriel — /kɔ̃ʒwaɲə/
  • conjoint — indicatif présent 3ᵉ pers. singulier — /kɔ̃ʒwɛ̃/
  • conjoindre — infinitif — /kɔ̃ʒwɛ̃dʁə/
  • conjointes — participe passé pluriel féminin — /kɔ̃ʒwɛ̃tə/
  • conjoints — participe passé pluriel masculin — /kɔ̃ʒwɛ̃/
  • conjointe — participe passé singulier féminin — /kɔ̃ʒwɛ̃tə/
  • conjoint — participe passé singulier masculin — /kɔ̃ʒwɛ̃/
  • conjoignant — participe présent — /kɔ̃ʒwaɲɑ̃/
  • conjoignissions — subjonctif imparfait 1ʳᵉ pers. pluriel — /kɔ̃ʒwaɲisjɔ̃/
  • conjoignisse — subjonctif imparfait 1ʳᵉ pers. singulier — /kɔ̃ʒwaɲisə/
  • conjoignissiez — subjonctif imparfait 2ᵉ pers. pluriel — /kɔ̃ʒwaɲisje/
  • conjoignisses — subjonctif imparfait 2ᵉ pers. singulier — /kɔ̃ʒwaɲisə/
  • conjoignissent — subjonctif imparfait 3ᵉ pers. pluriel — /kɔ̃ʒwaɲisə/
  • conjoignît — subjonctif imparfait 3ᵉ pers. singulier — /kɔ̃ʒwaɲi/
  • conjoignions — subjonctif présent 1ʳᵉ pers. pluriel — /kɔ̃ʒwaɲɔ̃/
  • conjoigne — subjonctif présent 1ʳᵉ pers. singulier — /kɔ̃ʒwaɲə/
  • conjoigniez — subjonctif présent 2ᵉ pers. pluriel — /kɔ̃ʒwaɲe/
  • conjoignes — subjonctif présent 2ᵉ pers. singulier — /kɔ̃ʒwaɲə/
  • conjoignent — subjonctif présent 3ᵉ pers. pluriel — /kɔ̃ʒwaɲə/
  • conjoigne — subjonctif présent 3ᵉ pers. singulier — /kɔ̃ʒwaɲə/

Source de l'entrée : Morphalou 3.1, licence LGPL-LR — entrée conjoindre#17343.

Entrée morphologique (v0.1). Données JSON : lemme.