bourder
verbe, /buʁde/
Témoignages historiques
Frise des témoins : Littré 1873 (1 sens)
Littré (1873)
v. n.
Dire des bourdes. Peu usité.
Étymologie : Bourde 1.
Historique : XIVe s. Et oy le service Dieu devotement, sans border et sans regarder çà ne là Et sachiés, à l'eure de lors, Ne pensast nulx que il l'amast, Mais si comme as autres bourdast XVe s. Ainsi bourdoient et jangloient les chevaliers l'un à l'autre .... Lors plus me va bourdant ; Mon ami est qui me fait entendant D'un cigne blanc que c'est un corbeau noir
Émile Littré, Dictionnaire de la langue française — domaine public. Numérisation XMLittré, François Gannaz (CC BY-SA 3.0).
Grammaire et formes (51)
- bourderions — conditionnel présent 1ʳᵉ pers. pluriel — /buʁdəʁjɔ̃/
- bourderais — conditionnel présent 1ʳᵉ pers. singulier — /buʁdəʁɛ/
- bourderiez — conditionnel présent 2ᵉ pers. pluriel — /buʁdəʁje/
- bourderais — conditionnel présent 2ᵉ pers. singulier — /buʁdəʁɛ/
- bourderaient — conditionnel présent 3ᵉ pers. pluriel — /buʁdəʁɛ/
- bourderait — conditionnel présent 3ᵉ pers. singulier — /buʁdəʁɛ/
- bourdons — impératif présent 1ʳᵉ pers. pluriel — /buʁdɔ̃/
- bourdez — impératif présent 2ᵉ pers. pluriel — /buʁde/
- bourde — impératif présent 2ᵉ pers. singulier — /buʁdə/
- bourderons — indicatif futur 1ʳᵉ pers. pluriel — /buʁdəʁɔ̃/
- bourderai — indicatif futur 1ʳᵉ pers. singulier — /buʁdəʁe/
- bourderez — indicatif futur 2ᵉ pers. pluriel — /buʁdəʁe/
- bourderas — indicatif futur 2ᵉ pers. singulier — /buʁdəʁa/
- bourderont — indicatif futur 3ᵉ pers. pluriel — /buʁdəʁɔ̃/
- bourdera — indicatif futur 3ᵉ pers. singulier — /buʁdəʁa/
- bourdions — indicatif imparfait 1ʳᵉ pers. pluriel — /buʁdjɔ̃/
- bourdais — indicatif imparfait 1ʳᵉ pers. singulier — /buʁdɛ/
- bourdiez — indicatif imparfait 2ᵉ pers. pluriel — /buʁdje/
- bourdais — indicatif imparfait 2ᵉ pers. singulier — /buʁdɛ/
- bourdaient — indicatif imparfait 3ᵉ pers. pluriel — /buʁdɛ/
- bourdait — indicatif imparfait 3ᵉ pers. singulier — /buʁdɛ/
- bourdâmes — indicatif passé 1ʳᵉ pers. pluriel — /buʁdamə/
- bourdai — indicatif passé 1ʳᵉ pers. singulier — /buʁde/
- bourdâtes — indicatif passé 2ᵉ pers. pluriel — /buʁdatə/
- bourdas — indicatif passé 2ᵉ pers. singulier — /buʁda/
- bourdèrent — indicatif passé 3ᵉ pers. pluriel — /buʁdɛʁə/
- bourda — indicatif passé 3ᵉ pers. singulier — /buʁda/
- bourdons — indicatif présent 1ʳᵉ pers. pluriel — /buʁdɔ̃/
- bourde — indicatif présent 1ʳᵉ pers. singulier — /buʁdə/
- bourdez — indicatif présent 2ᵉ pers. pluriel — /buʁde/
- bourdes — indicatif présent 2ᵉ pers. singulier — /buʁdə/
- bourdent — indicatif présent 3ᵉ pers. pluriel — /buʁdə/
- bourde — indicatif présent 3ᵉ pers. singulier — /buʁdə/
- bourder — infinitif — /buʁde/
- bourdées — participe passé pluriel féminin — /buʁde/
- bourdés — participe passé pluriel masculin — /buʁde/
- bourdée — participe passé singulier féminin — /buʁde/
- bourdé — participe passé singulier masculin — /buʁde/
- bourdant — participe présent — /buʁdɑ̃/
- bourdassions — subjonctif imparfait 1ʳᵉ pers. pluriel — /buʁdasjɔ̃/
- bourdasse — subjonctif imparfait 1ʳᵉ pers. singulier — /buʁdasə/
- bourdassiez — subjonctif imparfait 2ᵉ pers. pluriel — /buʁdasje/
- bourdasses — subjonctif imparfait 2ᵉ pers. singulier — /buʁdasə/
- bourdassent — subjonctif imparfait 3ᵉ pers. pluriel — /buʁdasə/
- bourdât — subjonctif imparfait 3ᵉ pers. singulier — /buʁda/
- bourdions — subjonctif présent 1ʳᵉ pers. pluriel — /buʁdjɔ̃/
- bourde — subjonctif présent 1ʳᵉ pers. singulier — /buʁdə/
- bourdiez — subjonctif présent 2ᵉ pers. pluriel — /buʁdje/
- bourdes — subjonctif présent 2ᵉ pers. singulier — /buʁdə/
- bourdent — subjonctif présent 3ᵉ pers. pluriel — /buʁdə/
- bourde — subjonctif présent 3ᵉ pers. singulier — /buʁdə/
Source de l'entrée : Morphalou 3.1, licence LGPL-LR — entrée bourder#10620.