barguigner
verbe, /baʁɡiɲe/
Témoignages historiques
Frise des témoins : Littré 1873 (1 sens) — Académie 1935 (1 sens)
Littré (1873)
v. n.
Hésiter, avoir de la peine à se déterminer. Il se conjugue avec l'auxiliaire avoir.
À quoi bon tant barguigner et tant tourner autour du pot ? — Molière (1622-1673)
C'est Mme Shoenée qui achète notre filonnière ; mon homme barguignait un peu ; je craignais des difficultés — Paul-Louis Courier (1772-1825)
Étymologie : Génev. bargagner ; bas-lat. barcaniare (dans les Capitulaires de Charles le Chauve), barganniare, marchander ; provenç. barganhar ; ital. bargagnare ; angl. to bargain. On trouve dans le gaél. baragan, un marché ; mais, comme le remarque Diez, le c dans un texte aussi reculé qu'un capitulaire de Charles le Chauve prouve que le g est dérivé ; en conséquence il propose pour étymologie barca, barque, qui, d'après Isidore, sert à porter les marchandises deçà et delà, de sorte que barcaniare, serait : porter en barque, et en général, porter ses marchandises çà et là (barguigner dans l'ancien frança
Historique : XIIIe s. Iluec trouverent le mercier, Et lor dame qui remuoit Les joiaus et les bargignoit, Aulcuns aussy de la mesnie Ont mainte chose bargignie.... Et quant plus rien ne bargigna, Sa marchandise appareilla, Et prist son fardel à trousser Estagiers de Paris puent barguiner et achater le blé au marchié de Paris por leur mengier en la presence des talemeliers [boulangers] Or me dites, fist-il, avez-vous barguigné nulz chevaliers ? Quant le soudanc oy ce, il dit : Par ma foy, larges est le Frans, quant il n'a pas bargigné sur si grant somme de deniers Quar il a mestier par couvent D'achateors, e…
Émile Littré, Dictionnaire de la langue française — domaine public. Numérisation XMLittré, François Gannaz (CC BY-SA 3.0).
Académie française, 8e édition (1935)
v. intr.
Hésiter, avoir de la peine à se déterminer, particulièrement quand il s’agit d’un achat, d’une affaire, d’un traité. Il ne faut point barguigner avec ce marchand. Il ne faut point tant barguigner pour dire son opinion. Il est familier.
Dictionnaire de l'Académie française, huitième édition (1932-1935) — domaine public. Numérisation ATILF/Chicago, conversion communautaire.
Grammaire et formes (51)
- barguignerions — conditionnel présent 1ʳᵉ pers. pluriel — /baʁɡiɲəʁjɔ̃/
- barguignerais — conditionnel présent 1ʳᵉ pers. singulier — /baʁɡiɲəʁɛ/
- barguigneriez — conditionnel présent 2ᵉ pers. pluriel — /baʁɡiɲəʁje/
- barguignerais — conditionnel présent 2ᵉ pers. singulier — /baʁɡiɲəʁɛ/
- barguigneraient — conditionnel présent 3ᵉ pers. pluriel — /baʁɡiɲəʁɛ/
- barguignerait — conditionnel présent 3ᵉ pers. singulier — /baʁɡiɲəʁɛ/
- barguignons — impératif présent 1ʳᵉ pers. pluriel — /baʁɡiɲɔ̃/
- barguignez — impératif présent 2ᵉ pers. pluriel — /baʁɡiɲe/
- barguigne — impératif présent 2ᵉ pers. singulier — /baʁɡiɲə/
- barguignerons — indicatif futur 1ʳᵉ pers. pluriel — /baʁɡiɲəʁɔ̃/
- barguignerai — indicatif futur 1ʳᵉ pers. singulier — /baʁɡiɲəʁe/
- barguignerez — indicatif futur 2ᵉ pers. pluriel — /baʁɡiɲəʁe/
- barguigneras — indicatif futur 2ᵉ pers. singulier — /baʁɡiɲəʁa/
- barguigneront — indicatif futur 3ᵉ pers. pluriel — /baʁɡiɲəʁɔ̃/
- barguignera — indicatif futur 3ᵉ pers. singulier — /baʁɡiɲəʁa/
- barguignions — indicatif imparfait 1ʳᵉ pers. pluriel — /baʁɡiɲɔ̃/
- barguignais — indicatif imparfait 1ʳᵉ pers. singulier — /baʁɡiɲɛ/
- barguigniez — indicatif imparfait 2ᵉ pers. pluriel — /baʁɡiɲie/
- barguignais — indicatif imparfait 2ᵉ pers. singulier — /baʁɡiɲɛ/
- barguignaient — indicatif imparfait 3ᵉ pers. pluriel — /baʁɡiɲɛ/
- barguignait — indicatif imparfait 3ᵉ pers. singulier — /baʁɡiɲɛ/
- barguignâmes — indicatif passé 1ʳᵉ pers. pluriel — /baʁɡiɲamə/
- barguignai — indicatif passé 1ʳᵉ pers. singulier — /baʁɡiɲe/
- barguignâtes — indicatif passé 2ᵉ pers. pluriel — /baʁɡiɲatə/
- barguignas — indicatif passé 2ᵉ pers. singulier — /baʁɡiɲa/
- barguignèrent — indicatif passé 3ᵉ pers. pluriel — /baʁɡiɲɛʁə/
- barguigna — indicatif passé 3ᵉ pers. singulier — /baʁɡiɲa/
- barguignons — indicatif présent 1ʳᵉ pers. pluriel — /baʁɡiɲɔ̃/
- barguigne — indicatif présent 1ʳᵉ pers. singulier — /baʁɡiɲə/
- barguignez — indicatif présent 2ᵉ pers. pluriel — /baʁɡiɲe/
- barguignes — indicatif présent 2ᵉ pers. singulier — /baʁɡiɲə/
- barguignent — indicatif présent 3ᵉ pers. pluriel — /baʁɡiɲə/
- barguigne — indicatif présent 3ᵉ pers. singulier — /baʁɡiɲə/
- barguigner — infinitif — /baʁɡiɲe/
- barguignées — participe passé pluriel féminin — /baʁɡiɲe/
- barguignés — participe passé pluriel masculin — /baʁɡiɲe/
- barguignée — participe passé singulier féminin — /baʁɡiɲe/
- barguigné — participe passé singulier masculin — /baʁɡiɲe/
- barguignant — participe présent — /baʁɡiɲɑ̃/
- barguignassions — subjonctif imparfait 1ʳᵉ pers. pluriel — /baʁɡiɲasjɔ̃/
- barguignasse — subjonctif imparfait 1ʳᵉ pers. singulier — /baʁɡiɲasə/
- barguignassiez — subjonctif imparfait 2ᵉ pers. pluriel — /baʁɡiɲasje/
- barguignasses — subjonctif imparfait 2ᵉ pers. singulier — /baʁɡiɲasə/
- barguignassent — subjonctif imparfait 3ᵉ pers. pluriel — /baʁɡiɲasə/
- barguignât — subjonctif imparfait 3ᵉ pers. singulier — /baʁɡiɲa/
- barguignions — subjonctif présent 1ʳᵉ pers. pluriel — /baʁɡiɲɔ̃/
- barguigne — subjonctif présent 1ʳᵉ pers. singulier — /baʁɡiɲə/
- barguigniez — subjonctif présent 2ᵉ pers. pluriel — /baʁɡiɲie/
- barguignes — subjonctif présent 2ᵉ pers. singulier — /baʁɡiɲə/
- barguignent — subjonctif présent 3ᵉ pers. pluriel — /baʁɡiɲə/
- barguigne — subjonctif présent 3ᵉ pers. singulier — /baʁɡiɲə/
Source de l'entrée : Morphalou 3.1, licence LGPL-LR — entrée barguigner#8497.