attendrir

attendrir

verbe, /atɑ̃dʁiʁ/

Voir aussi : donne s'attendrir

Témoignages historiques

Frise des témoins : Littré 1873 (4 sens) — Académie 1935 (2 sens)

Littré (1873)

v. a.

  1. Rendre tendre, non dur. La gelée attendrit les choux. Par extension.

    Avant d'avoir attendri sa vue en se tenant en un lieu obscur — Descartes (1596-1650)

  2. Fig. Émouvoir, rendre sensible. Par extension.

    Heureuse, si mes pleurs peuvent vous attendrir — Jean Racine (1639-1699)

    La vue du fils m'attendrit le cœur pour le père — Fénelon (1651-1715)

  3. S'attendrir, v. réfl. Devenir tendre, non dur. Les choux s'attendrissent à la gelée.

  4. Fig.

    Je m'attendris sur elle — Voltaire (1694-1778)

    C'est vous seul pour qui mon cœur s'attendrit — Fénelon (1651-1715)

Étymologie : À et tendre, adjectif ; provenç. atendrir, atenrezir ; espagn. aternecer. À côté d'attendrir, il y avait atendrier, dans l'ancien français.

Historique : XIIe s. Rolant l'entent, li cuers li atenrie XIIIe s. Durs fu li pains et crouste et mie : Li dui n'en menjaissent demie, Se il atendri ne l'eüssent Je ne voz [voulus] onques retourner les yex vers Joinville, pource que le cuer ne me attendrisist du biau chastel que je lessoie XVIe s. Il n'eut onques le cueur de ce faire, tant il estoit lasche, ains attendry par je ne sçay quelle esperance, aima mieux estre luymesme partie de ses propres despouilles La perte de celuy-là seul luy attendrit le cueur Il trouva Antonius preschant les soudarts, et eulx tout esblouis et attendris par la doulceur de …

Émile Littré, Dictionnaire de la langue française — domaine public. Numérisation XMLittré, François Gannaz (CC BY-SA 3.0).

Académie française, 8e édition (1935)

v. tr.

  1. Rendre tendre et facile à manger. Il faut battre ce gigot pour l’attendrir. Les choux s’attendrissent à la gelée.

  2. Il signifie figurément émouvoir de compassion, de tendresse. Il m’avait attendri par ses larmes. Ses larmes m’ont attendri le coeur, m’ont attendri. Ses plaintes m’attendrirent. Laissez-vous attendrir. Son père s’est attendri en voyant son repentir. Un coeur facile à s’attendrir. S’attendrir sur le sort de quelqu’un.

Dictionnaire de l'Académie française, huitième édition (1932-1935) — domaine public. Numérisation ATILF/Chicago, conversion communautaire.

Grammaire et formes (51)
  • attendririons — conditionnel présent 1ʳᵉ pers. pluriel — /atɑ̃dʁiʁjɔ̃/
  • attendrirais — conditionnel présent 1ʳᵉ pers. singulier — /atɑ̃dʁiʁɛ/
  • attendririez — conditionnel présent 2ᵉ pers. pluriel — /atɑ̃dʁiʁje/
  • attendrirais — conditionnel présent 2ᵉ pers. singulier — /atɑ̃dʁiʁɛ/
  • attendriraient — conditionnel présent 3ᵉ pers. pluriel — /atɑ̃dʁiʁɛ/
  • attendrirait — conditionnel présent 3ᵉ pers. singulier — /atɑ̃dʁiʁɛ/
  • attendrissons — impératif présent 1ʳᵉ pers. pluriel — /atɑ̃dʁisɔ̃/
  • attendrissez — impératif présent 2ᵉ pers. pluriel — /atɑ̃dʁise/
  • attendris — impératif présent 2ᵉ pers. singulier — /atɑ̃dʁi/
  • attendrirons — indicatif futur 1ʳᵉ pers. pluriel — /atɑ̃dʁiʁɔ̃/
  • attendrirai — indicatif futur 1ʳᵉ pers. singulier — /atɑ̃dʁiʁe/
  • attendrirez — indicatif futur 2ᵉ pers. pluriel — /atɑ̃dʁiʁe/
  • attendriras — indicatif futur 2ᵉ pers. singulier — /atɑ̃dʁiʁa/
  • attendriront — indicatif futur 3ᵉ pers. pluriel — /atɑ̃dʁiʁɔ̃/
  • attendrira — indicatif futur 3ᵉ pers. singulier — /atɑ̃dʁiʁa/
  • attendrissions — indicatif imparfait 1ʳᵉ pers. pluriel — /atɑ̃dʁisjɔ̃/
  • attendrissais — indicatif imparfait 1ʳᵉ pers. singulier — /atɑ̃dʁisɛ/
  • attendrissiez — indicatif imparfait 2ᵉ pers. pluriel — /atɑ̃dʁisje/
  • attendrissais — indicatif imparfait 2ᵉ pers. singulier — /atɑ̃dʁisɛ/
  • attendrissaient — indicatif imparfait 3ᵉ pers. pluriel — /atɑ̃dʁisɛ/
  • attendrissait — indicatif imparfait 3ᵉ pers. singulier — /atɑ̃dʁisɛ/
  • attendrîmes — indicatif passé 1ʳᵉ pers. pluriel — /atɑ̃dʁimə/
  • attendris — indicatif passé 1ʳᵉ pers. singulier — /atɑ̃dʁi/
  • attendrîtes — indicatif passé 2ᵉ pers. pluriel — /atɑ̃dʁitə/
  • attendris — indicatif passé 2ᵉ pers. singulier — /atɑ̃dʁi/
  • attendrirent — indicatif passé 3ᵉ pers. pluriel — /atɑ̃dʁiʁə/
  • attendrit — indicatif passé 3ᵉ pers. singulier — /atɑ̃dʁi/
  • attendrissons — indicatif présent 1ʳᵉ pers. pluriel — /atɑ̃dʁisɔ̃/
  • attendris — indicatif présent 1ʳᵉ pers. singulier — /atɑ̃dʁi/
  • attendrissez — indicatif présent 2ᵉ pers. pluriel — /atɑ̃dʁise/
  • attendris — indicatif présent 2ᵉ pers. singulier — /atɑ̃dʁi/
  • attendrissent — indicatif présent 3ᵉ pers. pluriel — /atɑ̃dʁisə/
  • attendrit — indicatif présent 3ᵉ pers. singulier — /atɑ̃dʁi/
  • attendrir — infinitif — /atɑ̃dʁiʁ/
  • attendries — participe passé pluriel féminin — /atɑ̃dʁi/
  • attendris — participe passé pluriel masculin — /atɑ̃dʁi/
  • attendrie — participe passé singulier féminin — /atɑ̃dʁi/
  • attendri — participe passé singulier masculin — /atɑ̃dʁi/
  • attendrissant — participe présent — /atɑ̃dʁisɑ̃/
  • attendrissions — subjonctif imparfait 1ʳᵉ pers. pluriel — /atɑ̃dʁisjɔ̃/
  • attendrisse — subjonctif imparfait 1ʳᵉ pers. singulier — /atɑ̃dʁisə/
  • attendrissiez — subjonctif imparfait 2ᵉ pers. pluriel — /atɑ̃dʁisje/
  • attendrisses — subjonctif imparfait 2ᵉ pers. singulier — /atɑ̃dʁisə/
  • attendrissent — subjonctif imparfait 3ᵉ pers. pluriel — /atɑ̃dʁisə/
  • attendrît — subjonctif imparfait 3ᵉ pers. singulier — /atɑ̃dʁi/
  • attendrissions — subjonctif présent 1ʳᵉ pers. pluriel — /atɑ̃dʁisjɔ̃/
  • attendrisse — subjonctif présent 1ʳᵉ pers. singulier — /atɑ̃dʁisə/
  • attendrissiez — subjonctif présent 2ᵉ pers. pluriel — /atɑ̃dʁisje/
  • attendrisses — subjonctif présent 2ᵉ pers. singulier — /atɑ̃dʁisə/
  • attendrissent — subjonctif présent 3ᵉ pers. pluriel — /atɑ̃dʁisə/
  • attendrisse — subjonctif présent 3ᵉ pers. singulier — /atɑ̃dʁisə/

Source de l'entrée : Morphalou 3.1, licence LGPL-LR — entrée attendrir#6891.

Entrée morphologique (v0.1). Données JSON : lemme.